Ήταν να το κόψω μετά από κάθε εξεταστική.
Το "μετά την εξεταστική" κάποια στιγμή έγινε "όταν πάρω πτυχίο".
Πήρα και πτυχίο και είπα θα το κόψω μόλις πάω φαντάρος, αλλά μετά το ξανασκέφτηκα και είπα να το κόψω μόλις απολυθώ από φαντάρος.
Μετά είχα βάλει ημερομηνίες ορόσημο κάτι πρωτοχρονιές, κάτι γενέθλια, κάτι πρωταθλήματα του Ολυμπιακού, όλα ανεπιστρεπτί περασμένα.
Βλέπεις εδώ και 12 χρόνια, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι μόλις συνειδητοποιήσω ότι έχω ξυπνήσει και είναι η επόμενη μέρα από αυτήν που κοιμήθηκα, είναι αυτή η ρουφηξιά του ζεστού αρωματικού ελληνικού και καπάκι η πρώτη μεγάλη τζούρα της ημέρας. Είναι τότε που ο συνδυασμός νικοτίνης - καφεΐνης με βοηθά να θυμηθώ τ' όνομά μου, πού είμαι, τι έχω να κάνω, γενικώς με φέρνει σ' επαφή με το περιβάλλον.
Πριν κανά εξάμηνο έπεσα σε συζήτηση για διακοπή καπνίσματος μέσω βελονισμού, λέω δεν μπορεί, σημαδιακό είναι...
Πήρα το τηλέφωνο, χωρίς να το πολυσκεφτώ πήγα και για να μην πολυλογώ, μετά από απίστευτη ταλαιπωρία το έκοψα.
Δεν νομίζω να βοήθησε τόσο ο βελονισμός (πέρασα πολύ δύσκολα), όσο οι αυθυποβολές του στυλ
"τώρα κάνω και βελονισμό"
"αν δεν το κόψω τώρα, δεν θα το κόψω ποτέ"
"δεν είναι δυνατόν να μπορούν να το κόψουν όλοι, εκτός από 'μένα".
Τελικά, μετά από 2 μήνες αποχής, είχα μπροστά μου όλα τα καλά και η διαφορά ήταν πολύ μεγαλύτερη απ' ότι περίμενα.
Διπλάσιες αντοχές στην δουλειά, απείρως καλύτερη διάθεση, καλύτερο ύπνο, φυσική ευεξία κ.ο.κ.
Α, και μπορούσα να γελάω δυνατά χωρίς να με πιάνει τσιγαρόβηχας.
Επίσης είχα αποκτήσει ένα αίσθημα ανωτερότητας (αλλά και κατανόησης συνάμα) απέναντι στους καπνιστές (εξαρτημένα άτομα, πρεζάκια κλπ). Είχα πάρει και 5 κιλάκια, τα οποία σκόπευα να χάσω με κολυμβητήρια και μουντιαλίτο.
Μέχρι που ξύπνησα μια Κυριακή και το μυαλό μου καρφώθηκε απότομα σε 2 πούρα (δώρα από καιρό), μεγαλοπρεπώς κείμενα στην βιβλιοθήκη μου. Έφτιαξα και καφέ... αυτό ήταν.
Ούτως ή άλλως τώρα ξέρω. Αν θέλω να το κόψω, μπορώ. Λέμε τώρα...
Το "μετά την εξεταστική" κάποια στιγμή έγινε "όταν πάρω πτυχίο".
Πήρα και πτυχίο και είπα θα το κόψω μόλις πάω φαντάρος, αλλά μετά το ξανασκέφτηκα και είπα να το κόψω μόλις απολυθώ από φαντάρος.
Μετά είχα βάλει ημερομηνίες ορόσημο κάτι πρωτοχρονιές, κάτι γενέθλια, κάτι πρωταθλήματα του Ολυμπιακού, όλα ανεπιστρεπτί περασμένα.
Βλέπεις εδώ και 12 χρόνια, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι μόλις συνειδητοποιήσω ότι έχω ξυπνήσει και είναι η επόμενη μέρα από αυτήν που κοιμήθηκα, είναι αυτή η ρουφηξιά του ζεστού αρωματικού ελληνικού και καπάκι η πρώτη μεγάλη τζούρα της ημέρας. Είναι τότε που ο συνδυασμός νικοτίνης - καφεΐνης με βοηθά να θυμηθώ τ' όνομά μου, πού είμαι, τι έχω να κάνω, γενικώς με φέρνει σ' επαφή με το περιβάλλον.
Πριν κανά εξάμηνο έπεσα σε συζήτηση για διακοπή καπνίσματος μέσω βελονισμού, λέω δεν μπορεί, σημαδιακό είναι...
Πήρα το τηλέφωνο, χωρίς να το πολυσκεφτώ πήγα και για να μην πολυλογώ, μετά από απίστευτη ταλαιπωρία το έκοψα.
Δεν νομίζω να βοήθησε τόσο ο βελονισμός (πέρασα πολύ δύσκολα), όσο οι αυθυποβολές του στυλ
"τώρα κάνω και βελονισμό"
"αν δεν το κόψω τώρα, δεν θα το κόψω ποτέ"
"δεν είναι δυνατόν να μπορούν να το κόψουν όλοι, εκτός από 'μένα".
Τελικά, μετά από 2 μήνες αποχής, είχα μπροστά μου όλα τα καλά και η διαφορά ήταν πολύ μεγαλύτερη απ' ότι περίμενα.
Διπλάσιες αντοχές στην δουλειά, απείρως καλύτερη διάθεση, καλύτερο ύπνο, φυσική ευεξία κ.ο.κ.
Α, και μπορούσα να γελάω δυνατά χωρίς να με πιάνει τσιγαρόβηχας.
Επίσης είχα αποκτήσει ένα αίσθημα ανωτερότητας (αλλά και κατανόησης συνάμα) απέναντι στους καπνιστές (εξαρτημένα άτομα, πρεζάκια κλπ). Είχα πάρει και 5 κιλάκια, τα οποία σκόπευα να χάσω με κολυμβητήρια και μουντιαλίτο.
Μέχρι που ξύπνησα μια Κυριακή και το μυαλό μου καρφώθηκε απότομα σε 2 πούρα (δώρα από καιρό), μεγαλοπρεπώς κείμενα στην βιβλιοθήκη μου. Έφτιαξα και καφέ... αυτό ήταν.
Ούτως ή άλλως τώρα ξέρω. Αν θέλω να το κόψω, μπορώ. Λέμε τώρα...