Ο Ε.Α.Poe έγραφε ότι το πιο ριζοσπαστικό σύγγραμμα που θα μπορούσε να γραφτεί ποτέ θα είχε τίτλο “My naked soul”. Αυτό θα συνέβαινε μόνο αν το περιεχόμενο του συγγράμματος θα ήταν πλήρης αντανάκλαση του τίτλου του.
Αν είχατε και εσείς στο μυαλό σας για χρόνια τον ίδιο προβληματισμό ή έστω πιάνετε τον εαυτό σας να συμφωνεί, τότε σίγουρα θα έχετε μερικές ενδιαφέρουσες ιστορίες να μοιραστείτε. Σίγουρα θα έχετε αποτυπωμένες στο μυαλό σας εποχές ωραίες, ευτυχισμένες μέρες, εξαίσιες στιγμές.
Υπάρχουν μέρες που ο άνθρωπος ξυπνάει με πνεύμα νέο και σφριγηλό. Μόλις τα βλέφαρά του απαλλαγούν από τον ύπνο που τα σφράγιζε σαν νεκρικό προσωπείο, ο εξωτερικός κόσμος του προσφέρεται έντονα ανάγλυφος, με καθαρά περιγράμματα και πλούτο από θαυμάσια χρώματα. Γεμάτος αχανείς προοπτικές και νέες λάμψεις. Εκείνες τις μέρες ο άνθρωπος, ικανοποιημένος από αυτή την παροδική και σπάνια δυστυχώς μακαριότητα, αισθάνεται ανώτερος, δυνατός και προνομιούχος. Αλλά το πιο όμορφο πράγμα σε όλη αυτή την εξαιρετική και οριακά ουτοπική, αν όχι παραδείσια, κατάσταση είναι ότι είναι ολωσδιόλου αναίτια.
Είμαι υποχρεωμένος, όπως και ο κάθε άνθρωπος ο οποίος έχει βιώσει κάτι παρόμοιο, να αναγνωρίσω ότι συχνά το θαύμα αυτό παράγεται σα να ήταν έργο μιας ανώτερης και αόρατης δύναμης, έξω από τον άνθρωπο, ύστερα από μια περίοδο κατάχρησης των φυσικών λειτουργιών του. Σαν ανταμοιβή ύστερα από μια μακρά περίοδο ειλικρινούς και αδιάλειπτης προσευχής και πνευματικού μόχθου.
Φυσικά κάποιος βέβηλος ηθικοπλάστης θα σπεύσει να με συνορθώσει με την δικαιολογία της συνέπειας της κατάχρησης της λογικής. Το ξέρω πως υπάρχουν σχολές σκέψης που προβάλουν την άποψη ότι αν καταφέρεις να οργανώσεις ένα κοσμοθεωρητικό σύστημα που σε καθιστά ευέλικτο απέναντι στις καταραμένες κακοτοπιές που σε προσβάλλουν καθημερινά, τότε θα κερδίσεις δικαιωματικά μια κατάσταση πνεύματος σαν την παραπάνω. Αυτός είναι ο λόγος που θεωρώ τις ανώμαλες αυτές συνθήκες του πνεύματος ως πραγματική χάρη. Κάτι σαν έναν μαγικό καθρέφτη που μέσα του ο άνθρωπος βλέπει τον εαυτό του πιο ωραίο. Κάτι σαν θείας προελεύσεως ανάκληση στην τάξη με μορφή φιλοφρονητική.
Η υπέροχη αυτή κατάσταση ύπαρξης όπου όλες οι δυνάμεις που μας περιβάλλουν ισορροπούν, όπου η ισχυρή φαντασία δεν σέρνει την ηθική συνείδηση σε περιπέτειες, όπου η ευαισθησία δεν βασανίζεται πια από τα άρρωστα νεύρα που μας συμβουλεύουν σε στιγμές απελπισίας, είναι απρόοπτη σαν ατύχημα.
Αλλοίμονο σε όποιον δεν διαθέτει την σύνεση να αντλήσει την ελπίδα ή και τη βεβαιότητα μιας καλύτερης ύπαρξης μέσω της καθημερινής άσκησης και της επιθυμίας. Και αυτός πρέπει να ήταν ο λόγος που μη λογαριάζοντας τίποτα παρά μόνο την άμεση ηδονή, χωρίς τις τύψεις ότι παραβιάζει τους νόμους της ανθρώπινης φύσης, ο άνθρωπος στράφηκε προς τη φυσική επιστήμη. Η επιστήμη έφερε τη φαρμακευτική και αυτή τα πιο πρόστυχα ποτά και τα πιο λεπτά αρώματα. Μαζί έφτασαν από μακρινά εξωτικά κλίματα, διάφορα μέσα φυγής… έστω και για λίγες ώρες.
Έτσι λοιπόν και ο καφές, το ξεχασμένο πια «αραβικό κρασί» που μας έφτασε από τη μακρινή Αιθιοπία. Οι παλιοί πίστευαν ότι ο το αραβικό κρασί βγήκε από τους σπόρους που πήρε ο Μωάμεθ από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Οι σκλάβοι τον πήγαν στο Σουδάν, από εκεί πέρασε στη Μέκκα και από εκεί στην Αίγυπτο και ύστερα μπήκε στα καράβια και διαδόθηκε σε όλη τη Γη.
Έτσι ξεκινάει όλη η παρεξήγηση… Και θα στο αναλύσω αύριο που θα κεράσεις εσύ.
Τέλειωσε ο καπνός μου…