- Καπνίζεις καιρό?
- «Καπνίζω». Απάντησα κοφτά στον ευγενέστατο κατά τα άλλα νευρολόγο του Αιγινήτειου νοσοκομείου, προσπαθώντας να μην οριοθετήσω το χρόνο από ντροπή και να τερματίσω το διάλογο.
- Συστηματικά?
- Από δεκατεσσάρων ετών, πέρναγα καμία βδομάδα με ένα 20άρι πακέτο αλλά από τότε που έδωσα πανελλήνιες ψιλοεκτροχιάστηκα.
- Είναι εμφανές ότι καταναλώνεις και αρκετό αλκοόλ, πράγμα που δεν βοηθάει. Πίνεις συστηματικά και τι ποσότητες?
- «Ναι, δυστυχώς είναι αλήθεια ότι μάλλον έχω υπερβεί τα όρια της χρήσης». Απάντησα με δυσκολία εστιάζοντας στη δερμάτινη μολυβοθήκη του, σφίγγοντας παράλληλα τα δόντια και το μπράτσο της πολυθρόνας από ντροπή.
- «Τοξικές ουσίες»? Ρώτησε με παγωμένο ύφος.
- «Όχι». Απάντησα όσο πιο ειλικρινά μπορούσα.
Ο γιατρός το σημείωσε στα χαρτιά του και συνέχισε με τις ερωτήσεις προκειμένου να διερευνήσει την εμφανώς κλονισμένη υγεία μου. Ήμουν 22 ετών, ψηλός και αδύνατος και φαινόμουν σε καλή φυσική κατάσταση. Ωστόσο η έμπειρη ματιά του γιατρού διέγνωσε ότι τα υπεραυξημένα αντανακλαστικά μου και η εμφανής εξάντληση του οργανισμού μου, σχετίζονταν με την υπερκατανάλωση αλκοόλ και καφεΐνης. Δίπλα στο ακτινολογικό τμήμα του Αρεταίειου νοσοκομείου εξετάζανε τις ακτινογραφίες του στομαχιού μου για να διαγνώσουν το έλκος που θα μου ανακοίνωναν λίγο αργότερα. Το στομάχι μου υπέφερε από την υπεροξέωση και οι μυς μου ήταν μουδιασμένοι μαρτυρώντας το χθεσινό μεθύσι. Οι σιελογόνοι αδένες κάτω από τη στεγνή γλώσσα μου είχαν στερέψει κάνοντάς με να αναζητώ κάτι να πιώ. Όμως οι προφανείς απαντήσεις στην επιθυμία μου ήρθαν σαν απαγόρευση εκ της διευθύνσεως.
- «Καπνίζω». Απάντησα κοφτά στον ευγενέστατο κατά τα άλλα νευρολόγο του Αιγινήτειου νοσοκομείου, προσπαθώντας να μην οριοθετήσω το χρόνο από ντροπή και να τερματίσω το διάλογο.
- Συστηματικά?
- Από δεκατεσσάρων ετών, πέρναγα καμία βδομάδα με ένα 20άρι πακέτο αλλά από τότε που έδωσα πανελλήνιες ψιλοεκτροχιάστηκα.
- Είναι εμφανές ότι καταναλώνεις και αρκετό αλκοόλ, πράγμα που δεν βοηθάει. Πίνεις συστηματικά και τι ποσότητες?
- «Ναι, δυστυχώς είναι αλήθεια ότι μάλλον έχω υπερβεί τα όρια της χρήσης». Απάντησα με δυσκολία εστιάζοντας στη δερμάτινη μολυβοθήκη του, σφίγγοντας παράλληλα τα δόντια και το μπράτσο της πολυθρόνας από ντροπή.
- «Τοξικές ουσίες»? Ρώτησε με παγωμένο ύφος.
- «Όχι». Απάντησα όσο πιο ειλικρινά μπορούσα.
Ο γιατρός το σημείωσε στα χαρτιά του και συνέχισε με τις ερωτήσεις προκειμένου να διερευνήσει την εμφανώς κλονισμένη υγεία μου. Ήμουν 22 ετών, ψηλός και αδύνατος και φαινόμουν σε καλή φυσική κατάσταση. Ωστόσο η έμπειρη ματιά του γιατρού διέγνωσε ότι τα υπεραυξημένα αντανακλαστικά μου και η εμφανής εξάντληση του οργανισμού μου, σχετίζονταν με την υπερκατανάλωση αλκοόλ και καφεΐνης. Δίπλα στο ακτινολογικό τμήμα του Αρεταίειου νοσοκομείου εξετάζανε τις ακτινογραφίες του στομαχιού μου για να διαγνώσουν το έλκος που θα μου ανακοίνωναν λίγο αργότερα. Το στομάχι μου υπέφερε από την υπεροξέωση και οι μυς μου ήταν μουδιασμένοι μαρτυρώντας το χθεσινό μεθύσι. Οι σιελογόνοι αδένες κάτω από τη στεγνή γλώσσα μου είχαν στερέψει κάνοντάς με να αναζητώ κάτι να πιώ. Όμως οι προφανείς απαντήσεις στην επιθυμία μου ήρθαν σαν απαγόρευση εκ της διευθύνσεως.
«Θα ήταν φρόνιμο να σταματήσεις να πίνεις καφέδες και μαύρο τσάι, να αποφεύγεις τα καυτερά φαγητά, τα αναψυκτικά και το αλκοόλ. Επίσης θα έκανες ένα μεγάλο δώρο στην υγεία σου αν έκοβες το κάπνισμα. Είσαι πολύ νέος είναι κρίμα…».
Αυτό μου ακούστηκε σαν το ξύλινο σφυρί που επικυρώνει την απόφαση του δικαστηρίου, αλλά ήξερα ότι εγώ ήμουν αυτός που πήγα εκεί ζητώντας βοήθεια. Η κολασμένη επιθυμία μου για μια τεράστια κούπα αχνιστού γαλλικού καφέ εκείνη τη στιγμή βρισκόταν σε περίοπτη θέση ανάμεσα στις προτροπές του γιατρού, σαν το μαρτύριο των πρωτόπλαστων με εκείνο το γαμημένο το δέντρο της γνώσης.
Τελικά χαμήλωσα το βλέμμα, πήρα τις εξετάσεις και έφυγα…
Η συνέχεια είναι μια άλλη ιστορία που δεν έχει να κάνει με το παρόν ζήτημα. Εξακολουθώ όμως να πιστεύω ότι μια ζεστή κούπα καφέ και λίγος λεπτός αρωματισμένος καπνός πού σου ζεσταίνει τους πνεύμονες, είναι απολαύσεις άμεσα συγκρίσιμες με το ζεστό χαμόγελο μιας γοητευτικής περαστικής γυναίκας που δεν θα ξανασυναντήσεις ποτέ, ενός λευκού άνθους ορχιδέας που σε λίγες μέρες θα μαραθεί ή την πτήση μιας πολύχρωμης πεταλούδας που στο τέλος της ημέρας τελειώνει μαζί με τη ζωή της.
Για να μείνεις αδιάφορος για τον αιμοσταγή δήμιο με τη μορφή ρολογιού πρέπει να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή της ζωής σαν να είναι η τελευταία. Και σε ένα τέτοιο οργανόγραμμα δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για τύψεις.