Για να συνεχίσω από εκεί που είχαμε μείνει,
Ο καφές εντείνει τις αισθήσεις και μειώνει το χρόνο αντίδρασης. Σύντομα έγινε κοινωνικό υποκατάστατο του αλκοόλ και άρχισε να συνηθίζεται σε κοινωνικές συναθροίσεις, όπου ευδοκιμούν οι συζητήσεις, η διασκέδαση ή ο τζόγος. Έτσι άνοιξαν τα πρώτα καφεποτεία, πρόδρομοι των παλιών καφενείων σαν αυτά που πήγαιναν οι παππούδες μας, γύρω από το λιμάνι της Mocha που φορτώνανε και ξεφορτώνανε τα καράβια με καφέ. Στην Ευρώπη μας ήρθε από την Ιταλία που είχε εμπορικές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο. Στην αρχή ήταν και πανάκριβος ένεκα της εξωτικότητας, και χώρια από αυτό οι Ιταλοί το είδαν σαν Ισλαμική εισβολή και ζήτησαν την ευλογία της εκκλησίας για να αρχίσουν οι τσαμπουκάδες. Παρά τις αιτήσεις για αφορισμό του καφέ όμως, ο Πάπας αφού δοκίμασε, τον βάπτισε Χριστιανικό και ζήτησε να του φτιάχνουν ένα βραστό δυο φορές την ημέρα.
Έτσι το 1645 άνοιξε το πρώτο καφενείο στην Ιταλία.
Η φτιάξη που πήγαν να κάνουν οι Άραβες χάλασε όμως. Οι Ιταλοί αγόραζαν από τους Άραβες έτοιμο τον καφέ, και η εξαγωγή σπόρων απαγορευόταν αυστηρά. Λίγο όμως κάτι Ολλανδοί που λαχανέψανε κάτι σπόρους και τους φυτέψανε στην Ινδονησία, λίγο κάτι λαθρέμποροι που βγάλανε σπόρους για την Ινδία, ο καφές απλώθηκε σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Όταν οι ευρωπαίοι σύμμαχοι νίκησαν τους Οθωμανούς στη Βιέννη το 1683, βρήκαν κάμποσα σακιά με καφέ που άφησαν οι τούρκοι οπισθοχωρώντας. Τα σακιά αυτά τα πήρε ένας Πολωνός αξιωματικός για λάφυρα, και άνοιξε καφενείο. Αυτός ήταν που έβαλε πρώτος ζάχαρη και γάλα στον καφέ και έτσι έγινε όπως τον ξέρουμε σήμερα. Και στην Αμερική οι Γάλλοι τον πήγαν από τη Μαρτινίκα, και σιγά σιγά έφτασε στη Βραζιλία και την Κολομβία, αναζητώντας εκτάσεις για να τον καλλιεργήσουν.
Ο καφές έγινε μέρος της ζωής. Μπήκε στην κουλτούρα των ευρωπαίων και ως απαραίτητο εργαλείο σε συζητήσεις και συναθροίσεις, απασχόλησε και διατέθηκε για πειραματισμούς. Το θέμα του πολλαπλασιασμού της ατομικότητας (κάπως έτσι προσπάθησε να ορίσει ο C.B. την δράση της καφεΐνης σε σχέση με το νευρικό σύστημα) προσπάθησε να το αναλύσει ο Baudelaire με αφορμή το έργο του De Quincey, αλλά νομίζω ότι υπέπεσε σε σφάλματα που δεν θέλουμε να του αναγνωρίσουμε από δέος προς την θεόρατη λογοτεχνική του μορφή.
Από τον De Quincey μάθαμε ότι αρκετοί ανακάτευαν τον καφέ και τον καπνό με το όπιο. Ο καφές, το τσάι και τα οινοπνευματώδη λειτουργούν ενισχυτικά προς τις ιδιότητες του οπίου. Θα έχεις δει καμία ταινία στον κινηματογράφο όπου σε κάποιο ήσυχο και σκοτεινό ασιατικό μπορντέλο, οι δυτικοί σωριασμένοι σαν τσουβάλια στις μαξιλάρες και σκεπασμένοι με κουβέρτες, πίνουν τσάι και φουμάρουν τα λεπτά, μακριά τσιμπούκια που τους ανάβουν οι ιθαγενείς φροντίζοντας να τα ταΐζουν με κάρβουνο και καπνό.
Εδώ σταματάω όμως γιατί μπαίνουμε σε μεγάλα χωράφια.
Η ώρα πήγε 5, το ραδιόφωνο παίζει Grant Green και πείνασα...